Pomysł wyjazdu po-kursowego wpadł mi do głowy podobnie spontanicznie jak cel: Jaskinia Marmurowa. Niestety w bardzo okrojonym składzie: Zosia, Piotrek, Michał, Tomek i ja ruszyliśmy wgłąb Doliny Kościeliskiej by za jakieś 3 godziny błądzić jak wielbłąd po pustyni w poszukiwaniu nory.
Przedeptaliśmy całe zbocze wzdłuż i wszerz kilkakrotnie, co niektórzy połamali raki, by po jakieś godzinie zorientować się, iż cel nasz leży za grzbietem. Jedno było pewne: nie będziemy wracali po śladach :))
Otwór Jaskini Marmurowej
Michał
O godzinie 11 wbiliśmy się w zjazd. 30 metrową zlotówkę poręczował Michał 25 - metrową liną. Niestety, nie udało mu się. Wymieniliśmy na dłuższy sznurek i stało się oczywiste, że braknie nam lin do Nowego Dna.
Tomek
Kolejny zjazd do Sali Deszczu sztukowaliśmy z odcinków. Dalej z sufitu lała się woda, a Tomek przychojraczył na 10 metrowym progu wieszając wszystkim linę.
Sala Deszczu
Przyszła kolej na Czarny Worek, więc zabrałem swój i heja na dół. Po chwili cały zespół osiągnął dno.
Czarny Baszta
" ... na żabkę"
Stare Dno, -86m
W drodze powrotnej sprzątał Michał z Piotrkiem na zmianę, a Tomasz dumnie trzymał linę Zosi. Ja coś tam fociłem.
Szczelina z Czarnej Baszty do Sali Deszczu
Sala Deszczu
O godzinie 16 udało się jeszcze rzucić okiem na resztki zachodzącego słońca...
Widok z otworu
... i trzeba było wracać...
( . . .)
Dzięki wszystkim uczestnikom za wspólny (myślę, że nie ostatni w takim składzie) wypad. Pozdrawiam!
To jedna z nielicznych moich akcji w Tatrach w tym roku. W miłym towarzystwie Agnieszki i Adama pozwalamy sobie zrobić lightową akcję Pod Wantę. Agnieszka przynosi nam cały sprzęt pod otwór, a ja z Adamem na spokojnie kierujemy się do dna.
30 metrowa zlotówka
Przerwa w takich akcjach powoduje pewny brak sprawnego poręczowania, ale szczęśliwie rozwijam kolejne zwoje. Najprzyjemniejszy okazuje się zjazd w dzwonie.
Dzwon
Zjazd w stronę dna
Dno, -151m
Niestety wysokość studni nie pretenduje ją do grona najgłębszych w tatrach (pozwolę sobie w tym miejscu przytoczyć małe zestawienie:
Gmina Janów, Złoty
Potok, rezerwat „Parkowe”, 9.09.2013
Jaskinia Niedźwiedzia Górna została odkryta w 2012
roku. Jest ona, obok sudeckiej Jaskini Niedźwiedziej w Kletnie, uważana przez
niektórych jako jedno z największych jurajskich odkryć od kilkunastu lat. Po
głównych pracach eksploracyjnych jaskinia ta mierzy 635m długości co
umiejscawia ją na piątej pozycji w klasyfikacji najdłuższych jaskiń Wyżyny
Krakowsko-Częstochowskiej. Ze względu na swoją unikatową szatę naciekową
stanowi niewątpliwie interesujący obiekt badań geologicznych, archeologicznych i
paleontologicznych. Wejście do jaskini możliwe jest wyłącznie za zgodą
Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Katowicach.
Otwór
jaskini znajduje się w orograficznie prawym zboczu doliny Wiercicy i
zabezpieczony jest klapą. Kilkumetrowa dość ciasna pochylnia prowadzi do
obszernej i wysokiej Sali Krasińskiego. Prawdopodobnie strop sali znajduje się
zaraz pod powierzchnią spiętrzenia zbocza.
Sala Krasińskiego
Z
sali tej w kierunku południowym opada 2 metrowy próg do krótkiego, acz
wysokiego korytarza z mocno urzeźbionymi ścianami.
Sala Krasińskiego
W
Sali Krasińskiego znajduje się okienko zabezpieczone kolejną klapą. Otwór ten
prowadzi do Studni Popielcowej. Obecnie cała studnia jest obita i zaporęczowana
co znacznie ułatwia jej pokonanie. Początkowo dość ciasna studnia przechodzi w
układ szczelinowy. Po pewnym zwężeniu mającym kształt soczewki, a dającym się
we znaki zwłaszcza podczas wychodzenia, oraz kolejnym krótkim zjeździe docieramy
do Dworca. Jest to rozległa sala dolnego piętra jaskini. Najbardziej
interesującym obiektem jest tutaj ogromna „Meduza”.
Meduza na Dworcu
W
północno-zachodniej części dworca rozpoczyna się Główny Chodnik. Jest to wysoki
korytarz z niezwykle bogatą szatą naciekową.
Chodnik Główny
Chodnik Główny
Idąc
Głównym Chodnikiem, pokonując niewielki prożek po chwili docieramy do Sali
Misiołaków. Oprócz bardzo bogatej szaty naciekowej można tutaj znaleźć liczne
kości niedźwiedzia jaskiniowego.
Sala Misiołaków
Sala Misiołaków
Sala Misiołaków
Sala Misiołaków
Idąc
w kierunku południowym dochodzimy do Sali Pod Progiem. W połowie tego korytarza
znajduje się charakterystyczny biały stalagmit.
Sala Pod Progiem
Sala Pod Progiem
Sala Pod Progiem
W
środkowej części Głównego Chodnika znajduje się szczelinowata studzienka.
Przechodząc nią docieramy do Sali ze Stalagmitem. Charakterystycznym obiektem
jest tutaj 120-centymentrowy stalagmit.
Sala ze Stalagmitem
Sala ze Stalagmitem
W
Północno -wschodniej części jaskini znajduje się około 30 metrowy korytarz
zwany Ścieżką Zdrowia i Białe Ulice. Można się tutaj dostać zarówno od strony
Dworca, jak i Głównego Chodnika. Zauważamy w tym miejscu imponujące polewy
naciekowe. Ściany pokryte są mlekiem wapiennym częściowo skonsolidowanym.
Występują tu również misy z perłami jaskiniowymi.
Białe Ulice
Białe Ulice
Podsumowując,
Jaskinia Niedźwiedzia Górna stanowi unikalną wartość ze względu na liczne
zachowane w bardzo dobrym stanie formy naciekowe. Na uwagę zasługują również
odnalezione w dużej liczbie kości niedźwiedzia jaskiniowego. Różnorodność tych
form skupiona na tak niewielkiej powierzchni wywarła na mnie ogromne wrażenie.
Jestem przekonany, iż jeżeli tylko będzie taka możliwość, odwiedzę to miejsce
jeszcze nie raz.
Bibliografia:
Regionalna
Dyrekcja Ochrony Środowiska w Katowicach
W.
Kurczok, J. Nowak, J. Surmacz, Jaskinia Niedźwiedzia Górna, „Jaskinie”, nr 70
M.
Gradziński, Jaskinia Niedźwiedzia Górna. Spojrzenie geologa, „Jaskinie”, nr 70
Oficjalna Polska Strona Taternictwa Jaskiniowego przy KTJ PZA
Szczerze mówiąc nie przepadam za beskidzkimi jaskiniami, dlatego nigdy ich nie odwiedzałem. Ogólnie kojarzą mi się z błotem i kruszyzną. A, że w ostatnim czasie kruszyzna dała mi popalić, pojawił się w mojej głowie cień fobii. Mimo wszystko, akcję tę ujmując w ramy rodzinnego spaceru z Żanetką oraz psem, wraz z kilkoma znajomymi z Speleo Bielsko-Biała lokalizowaliśmy kilka otworów jaskiń w paśmie Klimczoka i Stołowa:
Schronisko w Klimczoku I
Jaskinia Ali - Baby w Klimczoku
Jaskinia Piętrowa w Klimczoku
Jaskinia w Klimczoku II
Szczelina w Klimczoku
Jaskinia w Stołowie
Jaskinia Głęboka w Stołowie
Dziura w Stołowie
Do większości z nich nie wszedłbym za nic w świecie. Nasłuchawszy się jeszcze o akcji odkopywanie kolegi klubowego z zawalonej Jaskini Piętrowej w Klimczoku, miałem pewne obawy, aby zwiedzić główny dzisiejszy nasz cel a mianowicie: Jaskinia Dująca K.Bs.04.47
źródło: http://sktj.pl
Jak można przeczytać na stronie: sktj.pl jaskinia ta jest "jedną z kilku największych odkryć
jaskiniowych ostatnich lat w Polsce. Jaskinia jak na warunki beskidzkie
jest duża i obszerna. Powstała pod duzym rowem rozpadlinowym. Jaskinia została odkryta 12
listopada 2005 przez M. Pawełczyka i W. Kuczoka". Głównie eksplorowali ją członkowie Speleoklubu Dąbrowa Górnicza.
Otwór wejściowy Jaskini Dującej
Pomimo, wszelkich obaw wraz z Żanetą oraz Rafałem zostaliśmy oprowadzeni przez Jurka po głównych ciągach jaskini. Abstrahując od 20 - metrowego wąskiego korytarza, główny ciąg jaskini jest dość obszerny. Obejmuje on kilka podłużnych oraz dość wysokich sal. z potężnymi głazami. Wszystko trwale, bądź mniej trwale wisi i czeka na... chyba na mnie (?) Wygląda to mniej więcej tak:
Wraz z kilkoma znajomymi z Speleo Bielsko-Biała wybrałem się do Jaskini Racławickiej. Pomimo tego, iż byłem tam po raz trzeci, dziura ponownie zrobiła na mnie spore wrażenie. Zwiedziliśmy trzy sale, oraz Czeski Korytarz. Wyglądało to mniej więcej tak:
Zjazd
Sala II
Czeski Korytarz
Sala III
Nietoperz
W akcji pod ziemią udział wzięli: Jurek, Michał, Sebastian, Klaudiusz. Myślę, że wrócę tutaj nie raz.