Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Taternictwo. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Taternictwo. Pokaż wszystkie posty

sobota, 15 czerwca 2013

Granitowy Kuglarz 2


... czyli idziemy jak puszcza


Tatry Wysokie, 14.06.2013




Tendencyjnie drugie części produkcji są gorsze, ale czy to reguła? W pierwszej części akcja toczyła się na filarze Świnicy, a efektem był krwiak uda wielkości arbuza. Druga, łamiąc prawidła kinematografii, pozornie wyglądała gorzej, ale skończyła się swoistym hepy end’em.

Popradzka Grań nie tylko mi chodziła po głowie od dłuższego czasu. Pomysł połączenia jej z Granią Smoczą i wejście na Ciężki Szczyt przechyliła szalę i popuściła zwieracze. W składzie Kilerus, Rafał i ja zaczynamy w Strbskim Plesie spacerem nad Popradzki Staw, aby następnie sprytnym trickiem znaleźć się u stóp Popradzkiej Wieży. W tym miejscu ubieramy uprzęże, kaski i na żywca „jak puszcza”. Wchodzimy na Popradzką Ławkę.


WHP, Tatry Wysokie. Przewodnik Taternicki. T.9, s. 126


Wchodząc na grań pojawiają się piękne widoki. Po prawej stronie podziwiamy Dolinę Smoczą z Siarkańską Granią, a dalej główną grań Wysokiej z Szarpanymi Turniami i Smoczym Szczytem. Idziemy granią, która początkowo wydaje się być mało interesująca. Wchodzimy kolejno na Małą Popradzką Kopę, Skrajną Czubę. Im dalej tym ekspozycja robi się imponująca, a poszczególne przejścia coraz ładniejsze. Kluczymy raz z prawej raz z lewej strony grani. Choć w WHPie grań opisywana jest jako „droga nieco trudna, przeważnie mało interesująca, widokowo ładna” to jesteśmy zgodni, iż w drugiej jej części poszczególne przejścia (zwłaszcza w okolicy bądź stricte granią) powinny wycenione być na II.

Kilka screenów z akcji:












W okolicach Zadnej Popradzkiej Czuby, niewiele poniżej grani, robimy eksponowany trawers jednej z turniczek. Stojąc na półce Rafał jako pierwszy schodzi 2-3m poniżej i robi 5 metrowy trawersik, po czym wchodzi w łatwy teren. Kolej na mnie. Aby nie schodzić postanawiam przejść prosto z półki, zwłaszcza dlatego że wystające bloki tworzą układ dobrych chwytów. Robię wykrok,  łapie się bloku i dokładam rękę. Naglę ów potężny blok odłamuje się od reszty i razem z nim spadam. Powiem szczerze, że niewiele z tego pamiętam. Nie mam pojęcia  jak z pozycji „z blokiem na głowie”, znalazłem się w pozycji wiszącej kilka metrów niżej na występie skalnym. Pamiętam jedynie, odpadający blok, który trzymałem w rękach i próbę chwycenia się czegokolwiek. Odruchowo złapałem, bądź spadłem na występ skalny, uderzając klatką piersową Wisząc na nim, zerkałem tylko w dół jak zrzucony blok leci obijając się o zachodnią prawie 300 metrową ścianę Skrajnej Popradzkiej Czuby. Pamiętam bladą twarz Pawła gdzieś nade mną. Coś do mnie mówił. Powtarzałem, że muszę się uspokoić, żeby ocenić czy jestem cały. Zaciskając ręce na ów występie na którym wisiałem, do głowy dochodziły mi poszczególne bodźce. Pierwsze co mnie zaniepokoiło to przeszywający ból lewego podudzia i stopy. Zaciskając zęby wspiąłem się na półkę gdzie siedział Paweł. Poczułem nagłe pragnienie, musiałem się napić, a przede wszystkim realnie ocenić swój stan. Po chwili, ale pewnie nadal będąc w szoku, dochodzę do wniosku, że nie mogę jedynie ruszać nogą. Reszta wydaje się być cała. Proszę Pawła o to, abyśmy związali się liną i przeszli pechowy trawers, gdyż półka na której siedzieliśmy była dość wąska i nie pozwalała mi się uspokoić. Tak też robimy. Paweł zakłada kilka przelotów i na sztywno przechodzę na jednej nodze z grymasem na twarzy. Będąc w połowie zerkam na wyrwę, która pozostała z wyrwanego bloku, a następnie ekspozycję. Mrok.

W bezpiecznym i dość wygodnym miejscu próbuję dojść do siebie i obiektywnie ocenić sytuację. Pawła proszę o sprawdzenie możliwości dogodnego zejścia do Doliny Mięguszewskiej, Rafała zaś o przejęcie mojego plecaka. Siedząc, uzupełniam płyny i jeszcze raz sprawdzam czym nie mogę ruszać. Podudzie w ciągu 10 minut spuchło i przypominało na pierwszy rzut oka złamanie kości piszczelowej z przemieszczeniem, stopy w ogóle nie czułem. Ręce i druga noga wydawały się w porządku, klatka piersiowa trochę bolała, ale mogłem się ruszać. Była godzina 10, tak więc miałem cały dzień na zejście, choć na tamtą chwilę nie do końca myślałem, że się to uda. Wiedziałem, iż że jeśli adrenalina zejdzie, pojawi się ból uniemożliwiający przemieszczanie się. Trzeba było więc działać.

Po chwili, Paweł przychodzi z planem, że musimy przejść jeszcze kawałek tej grani i dojść na Zadnią Popradzką Ławkę, z której, zgodnie z WHP 1237 można w miarę prostym terenem zejść. Tak też robimy, trochę na jednej nodze, tyłku i rękach, asekurowany przez Pawła przechodzimy pozostałą cześć grani. Z przełęczy schodzę „na raka” bez nogi. Rafał idąc przede mną wypatrywał prostej drogi, Paweł zaś asekurował mnie z góry. Wydawało mi się, że ciągnie się to w nieskończoność. Z marudzenia wyrywa mnie Paweł i twierdzi, że idziemy nawet dość szybko. Trochę zabawy jest z przejściem przez płat śniegu leżący u podstawy ściany. Postanawiam więc z niego zjechać na linie. Wreszcie dochodzimy do szlaku tuż pod Chatą pod Rysami. Odpoczywam... Będąc świadomy, iż zaraz ból uniemożliwi mi dalsze przemieszczanie się, posyłam Rafała po jakieś środki przeciwbólowe do schroniska. Niestety ze środków przeciwbólowych mają tylko wódę. Zaczepiamy poszczególnych turystów i zbieramy kupkę prochów, które zażywam. W tym miejscu nie chciałem patrzeć w dół na rozległą doliną, gdyż wolałem nie wiedzieć ile drogi mnie jeszcze czeka. Paweł znajduje mi patyk, którym mogę się podpierać odciążając zepsutą nogę. Jak „maruder w wyścigu pokoju” kuśtykam w dół. Na szczęście miłe gawędy i poczucie humoru pozwalają nie myśleć o bólu. Po jakiś 6 godzinach od wypadku docieramy do Popradzkiego Plesa. Wyzwalam w Pawle głęboko tkwiącą duszę pirata drogowego i zachęcam do wjazdu moim samochodem do parku. Tak więc z Plesa wracam samochodem oszczędzając kolejne godziny na zejście. Po drodze czeka nas jeszcze przygoda w z mijanką samochodową na bardzo wąskiej drodze dojazdowej do schroniska. Na szczęście opanowanie i wyśmienite umiejętności rajdowego kierowcy – Pawła, ratują nasze tyłki przed mandatem.


Podsumowując, grań ciekawa, miejscami dość trudna i eksponowana, mało chodzona, trochę krucha ;) z pięknymi widokami na obie doliny i otaczające je szczyty. Jeżeli zaś chodzi o całą akcję ratunkową, chciałem w tym miejscu bardzo podziękować Pawłowi i Rafałowi za pomoc w zejściu i bezpiecznym sprowadzeniu mojego dupska na dół. Na przyszłość zaś polecam przed wyjazdem w Tatry zaopatrzyć się w ubezpieczenie pokrywające koszty ewentualnych akcji ratunkowych z użyciem śmigłowca, gdyż nie zawsze ma się przyjemność wspinania w tak doborowym towarzystwie.



Granitowy Kuglarz 2 - idziemy jak puszcza







niedziela, 23 grudnia 2012

2012 by KT


Bielsko-Biała, 22.12.2012


Koniec roku 2012 to czas wspomnień, refleksji i podsumowań. Czas w którym robię swoisty rachunek sumienia swojej przygody jaką jest życie. To czas gradacji sukcesów i przyznania się do porażek oraz wyciągnięcia z tego wniosków.

Rok 2012, podobnie z resztą jak poprzedni, upłynął pod hasłem różnorodności aktywności. Była wspinaczka letnia i zimowa, kilka godnych akcji jaskiniowych, łyk alpinizmu, wspinaczka sportowa i oczywiście skituring. Muszę przyznać, że nurt wszechstronnej aktywności bardzo mi odpowiada i zamierzam go kontynuować. Często podczas akcji towarzyszyła mi kamera, aby móc podzielić się z Wami własnymi przeżyciami i uchylić rąbek tajemnicy miejsc, które nie odwiedza się codziennie. Jednym słowem działo się:


  1. 7.01.2012, Jaskinia Czarna (Partie Wawelskie, najwyższy pkt +140), kurs SBB

  2. 21.01.2012, Babia Góra, Beskid Żywiecki, tury, Tomek Ś., KT

  3. 29/30.01.2012,Tarnica, Bieszczady, tury, Tomek Ś., KT

  4.  22.01.2012, Solisko, Patryk, Grzesiek, Żanetka, KT

  5. 21.02.2012, Beskid, Tatry Zachodnie, tury, Tomek Ś., KT

  6. 22.02.2012, Kliś – Kochańczyk (III, V-) , Kocioł Kościelcowy, Środkowa Grzęda, Tatry Wysokie, Tomek Ś., KT (kurs)
  7. 23.02.2012, Prawe Żebro (IV), Granaty, Tatry Wysokie
  8. 17.03.2012, Solisko, Zakończenie sezonu, Grzesiek, Patryk, KT

  9. 24.03.2012, Jaskinia Zimna, Tatry Zachodnie, dojście do Chatki, Stryku, KT

  10. 6.04.2012, Jaskinia Czarna, Tatry Zachodnie, trawers, Stryku, Paweł Pępek, KT

  11. 14.04.2012,Sokołowe Skały, drogi do V+, Żanetka, kurs, KT

  12. 11.05.2012, Psi Klatka, Jerzmanowice, drogi do VI-, Żanetka, KT


  13. 12.05.2012, Jaskinia Wielka Litworowa, Tatry Zachodnie, dojście do Magla, -320m, kurs, KT

  14. 2.06.2012, Dolina Kobylańska, drogi do V+, Żanetka, Paweł Pępek, KT
  15. 9.06.2012, Słoneczne Skały, Jerzmanowice, drogi do VI+, Tomek Ś., Zbyszek, KT

  16. 23/24 czerwiec 2012, Dolina Kobylańska, I Piknik Wspinaczkowy, drogi do strumyka i z powrotem, Piotrek N., Paulina Cz., Kasia G., Patryk S., Stryku, Paweł P., Krzysiek G., Żanetka, KT


  17. 30.06.2012, Jaskinia Wielka Śnieżna, Tatry Zachodnie, suche dno, -590m, Marcin Kretek, Michał Ganszer, Jerzy Ganszer, KT

  18. 8.07.2012, Babia Góra, Beskid Żywiecki, Piotrek N., Paulina Cz., Patryk S. Żanetka, KT

  19.  29.07.2012, Zwykły dzień treningowy z psem ;)

  20. 3.08.2012, Filar Staszla (V), Granaty, Tatry Wysokie, Stryku, KT
  21. 15.08.2012, Breithorn (4164m), Alpy Walijskie, Tomek Ś., KT
  22. 16.08.2012, Castor (4228m), Alpy Walijskie, Tomek Ś., KT
  23. 18.2012, Matterhorn (schronisko Carrel, 3829m), Alpy Walijskie, Tomek Ś., KT

  24. 10.09.2012, Dolina Bolechowicka, drogi do V+, Żanetka, KT
  25. 16.09.2012, Patrzykont (V-), Zadni Kościelec, Tatry Wysokie, Grzesiek Cieślik, KT

  26. 22-23.09 2012, II Piknik Wspinaczkowo-Jaskiniowy, Jaskinie: Mroźna, Raptawicka, Mylna, Smocza Jama; Grześ, Rakoń, Tatry Zachodnie, Piotrek N., Paulina Cz., Kasia G., Patryk S., Stryku, Żanetka, KT
  27. 18.10.2012, Południowy Filar (V-), Kozi Wierch, Paweł Pępek, KT

  28. 21.10.2012, Wschodnia Grań Świnicy (IV-), Grań Kościelców (III+), Stryku, KT

    Wschodnia Grań Świnicy


    Grań Kościelców
  29. 4.11.2012, Jaskinia Marmurowa, Tatry Zachodnie, (Stare Dno, Nowe Dno), Stryku, KT

  30. 2.12.2012, Jaskinia Ptasia, Tatry Zachodnie, (Stare Dno, -255m), Stryku, Marcin Kretek, KT

  31. 16.12.2012, Pilsko, tury, Olek Gmur, KT



    Tradycyjnie w tym miejscu chciałbym podziękować moim wszystkim towarzyszom wędrówek, partnerom liny i narty za wspólnie spędzone chwile pełne sukcesów i poczucia humoru, godne akcje, przełknięte (bądź nie) porażki. A w szczególności:  
    Tomkowi S., Pawłowi P. Wacławowi M.,
    Grześkowi C., Olkowi G. 
    Dobrze, że jesteście !!!
    Specjalne podziękowania kieruję w stronę Żanetki, która dzielnie znosiła moje częste "domowe absencje" i wspierała
    w rozwijaniu mojej pasji.

    Jednocześnie, chciałbym Wam wszystkim życzyć zdrowych i radosnych świąt w gronie rodziny, przyjaciół i znajomych, a także samych sukcesów w nowym 2013 roku, a przede wszystkim bezpiecznych powrotów z gór. Do zobaczenia !!!



                                                                                   Krzysiek Talik







środa, 24 października 2012

Granią Pojezierza

Tatry Wysokie, 21.10.2012




Korzystając z „resztek pogodowych” pięknej jesieni, postanowiłem tym razem przespacerować się po Grani Pojezierza. Wybór był podyktowany względami rehabilitacyjnymi mojego dobrego kumpla Tomka (uraz barku) i w mniejszym stopniu chwilowymi ograniczeniami sprzętowymi – brakiem liny podwójnej 50m.



Po ponad trzygodzinnym spacerze z Kuźnic, meldujemy się o godzinie 9:00 na taternickim wierzchołku Świnicy. Ubieramy uprzęże i kaski i kroczymy poprzez wierzchołek główny, Świnicką Kopę na Gąsienicową Turnię. Kilku turystów chcąc iść naszymi śladami, dzielnie kroczyli granią. Stojąc na GT obserwowaliśmy poczynania śmiałków. Jeden z nich schodząc ze Świnickiej Kopy wykonał ekwilibrystyczny pokaz pajacyka w powietrzu, po czym przelatując jakieś może 2-3 metry spadł na bok. Myśleliśmy, że to odstraszy dzielnych turystów, a przynajmniej skłoni do refleksji. Zeszliśmy kilka metrów z GT, aby się związać liną. Nagle nad naszymi głowami ukazał się słowacki turysta pytając, jak ma stąd zejść. 

Dalsza grań jest dość interesująca ze względu na swoją ekspozycję, a także trawers pochyłych płyt. Co jakiś czas usilnie trzymamy się grani, aby nie zarzucić sobie pójścia na łatwiznę. Lądujemy na Niebieskiej Turni skąd roztacza się przyjemny widok na obie doliny. Dwa zjazdy, trochę eksponowanego terenu i robimy krótki popas na Zawratowej Turni. 









Wyglądało to mniej więcej tak:






Następnie schodzimy na Mylną Przełęcz, aby dokończyć dzieła. Tam oczywiście kolejka na szafie – kurs przewodników. Czekamy.... czekamy.... Nie wytrzymujemy... idziemy. Doganiamy ich za Uszatą Turnią, grzecznie prosząc o przepuszczenie, na co słyszymy: Jeśli poplątacie liny to się nie zgadzam. Przeszliśmy obok bez słowa, a chciałem w tym miejscu pozdrowić owego instruktora z „ogromnym” poczuciem humoru. Krocząc przez Zadni Kościelec docieramy na przełęcz. Aby nie trawić się w korku na Gnojku, ciśniemy dalej granią. Na szczycie Kościelca meldujemy się o 13:10, czyli po ponad 4 godzinach wyjścia ze Świnicy taternickiej. W suwając bułę i dopijając resztki wody podziwialiśmy akcję zjazdową z Zadniego Kościelca owego mijanego teamu. 


Na grani Kościelców:

http://www.youtube.com/watch?v=jLLwB7Cozlg


Podsumowując, grań interesująca, pogoda piękna, towarzystwo doborowe... miła rehabilitacyjna niedziela.




sobota, 20 października 2012

Kozi Fi(g)larek


Tatry Wysokie, 18.10.2012







         W ramach „odświeżenia” przyjaźni i podtrzymania tradycji, spontanicznie, bez ciśnień moralnych i „karuzelowych” na zupełnym luzie i to w środku tygodnia, umawiamy się z Pawłem na celebrację polskiej pięknej jesieni. Miejscem po wielu negocjacjach staje się, jedna z najpiękniejszych polskich dolina – Dolina Pięciu Stawów. Złaknieni resztek słońca przystawiamy się do Południowego Filara na Kozim Wierchu. Droga, zwłaszcza z podejścia na Kozią Przełęcz, wydaje się być interesująca ze względu na swoją charakterystyczną „nielogiczną” linię. 






O godzinie 9:00, na tle wodospadów chmur przewijających się przez Liptowskie Mury, wbijamy się w ścianę. Podczas kolejnych wyciągów, kluczenia zygzakiem i zadawania sobie pytania, gdzie teraz? i co dalej?, nie znajdujemy trudności technicznych. Oboje również nie zauważyliśmy kilku kluczowych miejsc m.in. takich jak słynny teren zapychowy, płytowy zachód, czy eksponowane przewinięcie filara. Pewnie dlatego, że nie odrywaliśmy oboje nosów z wyrysowaną linią przejścia. Cóż, po 2 godzinach i 40 minutach nieco zaskoczeni figlarną linią drogi widmo meldujemy się na ostatnim wyciągu, po czym kluczymy na odległy wierzchołek Koziego Wierchu.









środa, 19 września 2012

Patrzy-gnojek


Tatry Wysokie, 16.09.2012


Standardowa procedura wyjazdu: 3:30 – wyjazd; 4:00 – Pewel; 6:00 – Zakopane; 7:30 - Hala  Gąsienicowa (śniadanie); 9:00 – pod Zachodnią Zadniego Kościelca jak dwa głupie .uje szukamy drogi:
-         To tu?
-         Nie, to tam!
-         Gdzie?
-         No, tu!
-         C.uj, chyba tu... – szpeimy się.
W międzyczasie przechodzi jakiś łojant.
-         Przepraszam, nie wiesz gdzie startuje Patrzykont?
-         No... tam. Tu na pewno nie.
-         Aha.

Pierwsze schody za dwa prowadzi Grzech. Po chwili za winklem dopada go rozpacz:
-         Tu są wszędzie jakieś haki! I co dalej?
-         Wykorzystaj najlepiej wszystkie!
Montuje stanowisko i mnie ściąga. 

 


Pierwszy wyciąg kończę ja. Nie zdążyłem się rozpędzić żeberkiem, a tu trzeba było robić kolejne stanowisko. Myślę, że przy rozdzieleniu żył spokojnie można pociągnąć ten wyciąg na raz. Zastanawiająca jest również rozbieżność pomiędzy różnym schematami wyceniającymi końcówkę wyciągu raz jako IV, a innym razem jako V. O so chodzi?










Drugi (tym razem pełny) wyciąg prowadzi Grzech. Trawa – skała – trawa – płyta i ładne zacięcie za III. Poszło dość sprawnie. 



Trzeci wyciąg należy do mnie. 




Moim zdaniem najładniejszy z całej drogi. Najpierw wyjście z zacięcia i trawers do krótkiej rysy. Następnie przejście przez jeden próg i kolejne żeberko. W tym miejscu jest bardzo ładne eksponowane wywinięcie do rysy. Jeszcze kilka metrów rysą i montuje trzecie stanowisko. Ściągam Grzecha, a on ładuje dalej najpierw jedną, a następnie kolejną rysą poprzedzoną małą płytą. Całość kończymy po 2,5 godzinach.

Próbuję jeszcze Grzecha wyciągnąć na Stanisławskiego, ale niestety nie chce robić tej drogi po raz drugi. Proponuję zatem mroczną drogę Gnojka, którą jeszcze nigdy nie udało się nam przejść. Grzech przełyka ślinę i patrzy błagalnym wzrokiem na mnie: „tylko nie ona!!!”. W końcu po odnalezieniu problematycznej linii drogi startujemy. Suchość w gardle i ciepło w majtach nie pomagają mi podczas prowadzenia pierwszego wyciągu. Robi się całkiem poważnie. Siekam przelot za przelotem z niecierpliwością wypatrując stanowiska. Poszczególne sentencję ruchów, szpagaty i przejścia w okapach śnią mi się do dzisiaj. 




Uff, udało się... Ściągam Grzecha, który rąk używa wyłącznie do demontażu założonych przeze mnie 15 przelotów. O so chodzi?
Kolejny wyciąg prowadzi Grzech. Finiszując na szczycie Kościelca zbiera brawa od widzów i otwiera bankiet. 




Danie główne: świstak i cola...

 

 





 Foty Grzecha, a film poniżej....






sobota, 4 sierpnia 2012

W tempie



Tatry Wysokie, 3.08.2012




Pogody na piątek nie są obiecujące. Do południa pogodnie – popołudniu burze i spore opady deszczu. Mimo wszystko wraz z Tomkiem decydujemy się na wyjazd. Pada na Filar Staszla na Granatach. 



Startujemy z Bielska dość wcześnie, bo o godzinie 2. Droga przez Słowację mija dość szybko i już o godzinie 3:30 jesteśmy w Kuźnicach. Łyk herbaty, podział sprzętu i w drogę. Na hali meldujemy się o 5:30, a pod ścianą o 6:30, co daje 3 godziny od samochodu w dobrym tempie. W oddali widać nadchodzący front, który nie nastraja nas optymizmem, a podkręca tempo. Krótki popas i w górę. 




Wejście na półkę na pałę i pierwszy wyciąg należy do mnie. Podchodzę od razu pod Romboidalną płytę łącząc go z drugim. Płytę za IV pokonuje Tomasz.




Startując z czwartego wyciągu zauważamy frienda wraz z taśmą i 3 ekspresami jakieś 6-8 metrów na prawo od wygodnej półki. Przypominamy sobie info z książki wyjść z prośbą o zgarnięcie szpeju. Zastanawiamy się jednak co on tam robi w tak dziwnym i odległym miejscu od linii drogi? W końcu nikomu z nas nie chciało się trawersować tego mało fajnego terenu i zostawiliśmy go tam. Przewieszony kant filara czesze nieco beret. Po starcie robię potężny przelot z kości. Tomasz wyciągając ją kwiczał na pół hali. Przewinięcie przez kant dość godne, podobnie jak mała V-owa płyta tuż przed piątym stanowiskiem.





Kolejne trzy wyciągi to tragiczne rzęchy. Pokonanie kruchych fragmentów skał poprzetykanych trawskami to ich cała trudność. Oczywiście po raz kolejny próbujemy łączyć wyciągi, co nie zawsze się udaje (brakuje tych 10m liny;).








 



Ósmy wyciąg to prosta II-owa, choć bardzo ładna droga żeberkiem. Oczywiście łączę ją z kolejnym krótkim wyciągiem i robię stana tuż przed V płytą. 



                                   


Kolejny wyciąg prowadzi Stryku. Trochę mu zazdroszczę, bo wygląda całkiem fajnie. Jak się potem okazuje jest dość krótki. Takim sposobem kończymy 11 wyciągową drogę. Kolejne około 200 metrów na szczyt idziemy na lotnej, choć to tylko I. Jak się potem okazało teren na tyle banalny, że nie założyłem ani jednego przelotu. Całość kończymy w dobrym tempie 3h 50 min. 






Schodząc zauważamy kilka zespołów kursowych na naszej drodze, ciemne chmury nad nimi, a w oddali grzmoty. Na pewno im nie zazdrościmy.

Ogólnie rzecz biorąc Staszel ma kilka ciekawych momentów, lecz całość mnie nieco rozczarowała. Na pewno jest to droga na tyle urozmaicona ze względu na swoje różne formacje, a nawet „rzęchacwto”, że warto ją zrobić. No i fajnie było rozpocząć sezon letni w Tatrach... tak w tempie.



Ps. Foto by "Stryku"







sobota, 3 marca 2012

Poczesało...


Tatry Wysokie, 23.02.2012




Prognoza pogody na czwartek nas nie rozpieszczała. 70-80km/h wiatru, temperatura niewiele poniżej zera oraz dalsze spore zagrożenie lawinowe nie zachęcały do wyjścia ze schronu. Plan zmieniał się z każdą godziną. Nadchodzące załamanie pogody nie wróżyło nic dobrego. 






Wychodzimy dość wcześnie, bo o 6:30. Tym razem z buta, gdyż większość podejścia zostało przedeptane przez kursy zimowej turystyki. Widoczność znośna, ale wiatr odbiera ochotę do skakania po ścianie zwłaszcza, że co chwilę schodzą dość spore pyłówki. Wiatr tnie w ryj niemiłosiernie. Schodząc ze szlaku wpadamy po pas w śniegu. Niestety pod ścianę  Prawego Żebra już trzeba torować. Głównie torują Marcin z Tomkiem. Co jakiś czas również włączam się na miarę swoich sił. Czuję ogromne zmęczenie po wczorajszej drodze. Podchodzimy pod żeberko i budujemy platformę. Szpeimy się. 



Dzisiaj prowadzi Tomek. Próbujemy najpierw wariantem letnim. Tomek przechodzi pierwszy wyciąg nie zakładając żadnego przelotu. Najpierw sprząta w kominku, następnie sporym trawersem w prawo do stanowiska. Ze względu na kiepskie warunki, zmieniamy plan i próbujemy wbić się w wariant zimowy. Najpierw Marcin próbuje przejść pod ten wariant zgodnie z tym jak startuje droga. Schodząc na drugą stronę wpada do śniegu po szyję. Wybieramy wariant środkowy dość łatwym II terenem. Zakłada stan i nas ściąga. Kolejny czwórkowy wyciąg prowadzi już Tomek: kominek, następnie przewinięcie w zacięciu i odbija w prawo. Próbuje założyć stanowisko – brakuje mu liny.  Podchodzimy zatem jakieś 10 metrów z Marcinem. Przechodząc owy wyciąg nieco się miotam z tym przewinięciem, ale daję radę. Strasznie przeszkadza mi plecak. Dochodzimy do Tomka – Marcin przenosi nieco wyżej stana. Kolejny wyciąg również czesze beret. Kominek – trawers i wprost na przełączkę. Tomasz oszczędza przeloty wg swojej zasady: „im mniej zakładam przelotów, tym mniej się męczę i wkurwiam”. Mimo wszystko trochę mu schodzi na tym wyciągu.









Wiatr ciągle ściąga spore ilości sypkiego śniegu ze ściany. Jest siwo. Śnieg dostaje się wszędzie potęgując uczucie zimna. Wychodzimy na przełączkę, gdzie pozostają nam jeszcze dwa wyciągi terenu za I-II. Prowadzenie przejmuje Marcin. Przez 50 metrów biegnie tak, że nie nadążam z wydawaniem luzu. Podczas kolejnego wyciągu sytuacja się powtarza. Dochodzimy do stanowisk zjazdowych. 5 zjazdów i jesteśmy pod żebrem.  Następnie piękny dupozjazd do samego szlaku.

Droga jak na zimowe warunki była znacznie poważniejsza niż to przewidywałem. Być może na moją subiektywną ocenę miały wpływ zmęczenie z dnia poprzedniego oraz bardzo kiepskie warunki śniegowe, a przede wszystkim spory wiatr. Mimo wszystko droga godna polecenia...

Kombinacja - improwizacja


Tatry Wysokie, 22.02.2012





Pierwsza z kursówek: kombinacja dróg Kochańczyk – Kliś. 





Ze względu na spory opad śniegu i nie przetarte szlaki podchodzimy  pod ścianę na nartach. Idzie się sympatycznie, choć końcówka nieco męcząca zwłaszcza dla mnie, gdyż zabrałem sobie buty ze skóry do plecaka. Pod ścianą szpeimy się. Ze względu na to, iż nie chce się nam torować w bardzo kopnym śniegu pod drogę Klisia startujemy Kochańczykiem. Prowadzę pierwszy wyciąg za II. Teren wydaje się prosty, ale zimą nic nie jest proste. Zakładam jakieś przeloty z śruby do trawy, frienda i haków. Trochę mi schodzi. Wchodzę na linię Kochańczyka, podchodzę pod kluczowe zacięcie i improwizuje stana. Chłopcy dochodzą do mnie. Mam mieszane uczucia patrząc na zacięcie, zwłaszcza po słowach Marcina: „To co, prowadzisz kolejny wyciąg”. I nie było to pytanie. Najpierw kominkiem, a potem zacięcie wyceniane na V- z małą przewieszką. Był ogień. Asekuracja dość dobra z friendów i haków (w tym 1 stały zaraz nad przewieszonym fragmentem). Całe 40 metrów ładnego wspinania. Wychodząc z zacięcia rozglądam się za możliwością założenia stanu. Wszystko jest zasypane. Do stanowiska zjazdowego zbyt daleko – zabrakło liny. Improwizuje zatem z kosówki, wbitej do ¾ śruby do trawy oraz dobrze osadzonego frienda 4 metry poniżej. Wszystko łączę liną i ściągam chłopców. Tomek dochodząc do głównych trudności bluzga jak szewc: „Jak Ty to kurva przeszedłeś?”.  Zjazd na pełną długość liny ze stanowiska. Niestety pełne ręce roboty wpłynęły na brak dokumentacji fotograficznej.

poniedziałek, 2 stycznia 2012

2011 by KT


Bielsko-Biała, dn. 2.01.2012



Rok 2011 ubiegł po hasłem przygody, chaosu i pecha. Miał być planem do zrealizowania, a stanowił pasmo permanentnie pojawiających się problemów z którymi trzeba było się zmierzyć. Niestety pasmo niepowodzeń i klęsk skutecznie przyćmiło kilka osiągniętych sukcesów. Błądziłem zaś nie tylko w górach... Łamałem nie tylko kończynę... Latałem nie tylko śmigłem, a uczucie strachu pojawiało się nie tylko podczas burzy... 

Pomimo szeregu klęsk udało mi się spełnić kilka marzeń. I kiedy zerknę do notatnika sam zadaję sobie pytanie: skąd wziąłem na to siły i gdzie szukałem motywacji? A może John Eldredge miał rację wymieniając, obok stoczenia bitwy i uratowania pięknej kobiety, szczególne pierwotne pragnienie mężczyzny jakim jest przeżycie przygody?

W 2011 roku udało mi się zrobić kilka ciekawych dróg w Tatrach zimą i latem. Treningowo i melanżowo jeździło się również w skały na Jurę, Kramnicę, Hradok i do Sulowa. Miałem również okazję pofoczyć nieco po Beskidach i Tatrach na nartach. Odwiedziłem także Alpy. Zajrzałem pod ziemię, a także do wody i o mały włos nie skręciłem sobie karku pod własnymi drzwiami.... Ale po kolei:

1)      16.01.2011 Huńcowski Szczyt, Tomek  Ścieszka, KT - tura


2)      26.01.2011 Skrzyczne – Malinowska Skała - tura



3)      29.01.2011 Żebro Czecha V, Kilerus, Tomek Ścieszka, KT



4)      1.02.2011 Skrzyczne – Małe Skrzyczne - tura



5)      2.03.2011 Kasprowy – Przełęcz pod Kopą Konradzką – tura

6)      21.03.2011 Filar Świnicy (1 wyciąg, wycof)

7)      24.03.2011 Ogrodzieniec, Dwie Siostry, Tomek Ścieszka, Tomek Stryczek, KT (od V- do VI.1+, TR)



8)      2.04.2011 Dolina Kobylańska, Żabi koń, Kula, drogi IV+ do VI- RP i VI.1 TR

9)      3.04.2011 Sulov, Słowacja, V+ OS, VI TR

10)  17.04. Kramnica, drogi V+ OS, VI- OS, VII TR i VII+ TR, Tomek Ścieszka, KT

 foto G. Cieślik


11)  8.05 Murań, Tatry Bielskie, II+, Kilerus, KT



12)  21.05.2011 Jaskinia pod Wantą, Tatry Zachodnie.



13)  18.06.2011 Grań Miedzianego Szczytu I/II, Tatry Wysokie, Kilerus, KT

14)  6.08.2011 Korona Wysokiej (Szarpane Turnie – Ciężki Szczyt), II/III, Tatry Wysokie, Kilerus, Rohu, KT



15)  11.08.2011 Filar Świnicy, IV, Tatry Wysokie, Grzesiek Cieślik, KT



16)  14.08.2011 Grań Studlgrat IV, Grossglockner, Wysokie Taury, Kilerus, Tomek Ścieszka, Grzesiek Cieślik, KT



17)  15.08.2011 Richterweg V-, Stadlwand, Hollental, Paweł, KT



18)  4.09.2011 Droga Motyki V, Zamarła Turnia, Tatry Wysokie, Tomek Ścieszka, KT


19)  1.10.2011 Trening technik jaskiniowych, Kobyla Skała, Wisła, Kurs Speleo  SBB 2011

20)  2.10.2011 Prawi Wrześniacy (V), Festiwal Granitu (V), Zamarła Turnia, Tatry Wysokie, Tomek Ścieszka, KT

21)  15-16.10.2011 Łabajowa Skała – Sokolica, Trening technik jaskiniowych, Kurs Speleo  SBB 2011



22)  29-30.10.2011 Maraton Jakiniowy, Jura Północna, Kurs Speleo SBB 2011
-         Jaskinia Księdza Borka
-         Jaskinia Berkowa
-         Jaskinia Piętrowa Szczelina
-         Jaskinia Sucha
-         Jaskinia Sulmowa
-         Jaskinia Żabia
-         Studnia Szpatowców



23)  6.11.2011 Jaskinia Racławicka, Tomek Ścieszka, KT



24)  17.12.2011, Jaskinia Miętusia Wyżnia, Tatry zachodnie, Kurs Speleo SBB 2011




Niewątpliwie w tym miejscu szczególne podziękowania dla moich przyjaciół, bez których wiele z tych przygód nie byłyby tak mroczne, a i pewnie wiele z nich nie udałoby mi się zrealizować. Szczególne podziękowania dla:

Tomka Ścieszki – za brak wyobraźni i granic oraz gawędziarstwo
Pawła Pępka – za loty i burze oraz luz podczas wspinania
Tomka Stryczka – za dziury, dziuple i nory oraz towarzystwo wodopijne
Grześka Cieślika – za refleks kuglarza i pomoc w zrobieniu totalnej wiochy na filarze
Agnieszki Adamczyk i Tomka Klizy za tworzenie atrosfery braku normalności 
oraz  Ramzesowi – za bezwarunkowe dotrzymanie kroku


Dzięki !!!



Do zobaczenia w górach.... 
                                                                                                                 
KT